اهل سنت - نامه اول

بسم الله الرحمن الرحيم

خدا را حمد و سپاس فراوان که فرصتی کوتاه یافتم تا دعا و آرزویم را برایتان بنویسم که: سلام الله تعالی علیکم و ر‌حمته و بکاته.

برادران عزیزم خواهران ار‌جمندم فرزندان دلبندم! آنچه در دل دارم از اشتیاق و آمال و مسائل، با فرصتی که پیش آمده، نسبتی ندارد. چند جمله‌ای انتخاب میکنیم آنهم اجمالی: در بلادی سخت ناسالم، از شرایط فراوان هدایت خلق، تنها به آرزویی ره یافتم.کوشش کم ارزشم مثمر ثمراتی ارجمند شد که شما عزیزانم هستید. امّا همچنانکه معایب خودم، عامل نرسیدن یکایک به رشد مقدور است، مشکلات بی‌شمار و غالباً پرفشار سالهای اخیر هم آفاتی فتنه آفرین بوده. دربارهٔ آرزو و نگرانیم برای شما و نسبت به شما، به شعر «باخه نه‌مامه» که کاکه امین با اشعاری دیگر برایتان آورد، مراجعه کنید. امّا مسائل پیش آمده، نگرانیم را خیلی بیش از آنکه احتمال میرفت، شدّت بخشید. متأسفانه فرصت ندارم هم حسرتم را و هم تذکراتم را بنویسم. پس اکتفا کنم به اینکه: ارزش هر یک از شما به خلوص نیّت تقوی آفرینتان است؛ و به مقدار مفید بودنتان برای مردم محروم و مظلوم و سرگردان جامعه‌تان. و اگر از آن نیت،‌ بهره‌ای لازم داشته باشیم، هرگز منافذی در ذهن و قلب خود برای ورود وسوسه‌های شیطان باز نمیکنید تا اختلاف آراء و نظرهاتان، به اختلاف جهات و تفرّق بینجامد. و اگر فردی، ناتمام بود و موجب شقاق، فرد دیگر که سالم‌تر باشد میفهمید که «تحمّل» و حذر از جدل مرضیّ‌ تر است تا برخوردی که در نتیجه آن، امکان خدمت به بندگان خدا کمتر گردد. در اوضاعی که اکنون شما گرفتار و درگیر آن هستید، محبوبتر در نزد خدا تنها کسی یا کسانی است که بخاطر رضای خدا با خدمت به دین و بندگانش تحمّل و گذشتش بیشتر باشد حتّی نسبت به اشتباهات و خطاهای مسّلم دیگران؛ و برای کم ضرر شدن اشتباه‌ها و خطاها، راه دعوت با حکمت و موعظهٔ حسنه پیماید؛ و خوشوقت و شاکر باشد از تنها کم ضرر بودن غیر برای دین و خلق؛ هر چند از او بیگانه یا حتّی نسبت به او کینه‌ورز باشد. چنان در اطرافم شرایط حضور نافراهم است که نمیتوانیم جمله‌های نوشته را باز خوانم و درست دریابم چه نوشته‌ام فأوصیکم و ایّایَ بتقوی الله و الحذرَ من خداع الهوی و الشّیطان (و حاذِرِ النّفسَ و الشّیطان و اعصهما و ان هما محضّاک النُّصحَ فاتّهمِ و ...).

قبل از اینکه با رحمت الهی همدیگر را ببینیم، مجموعه‌ای از اشعار و نظم‌های سه چهار سال اخیر را- که تعبیرهای کوتاه‌اند از سخنان طولانی دلم با شما- برایتان فرستادم. شاید با رحمت الهی، مطرح شدن تدریجی آنها در جمع قلوب «زیغ زده»، عاملی باشد، برای رسیدن- یا برگشتنتان- به آن صفایی که شما هم مانند من آرزویش دارید، یا اگر- خدا نا کرده- هواها و القاءات دشمن دیرین قسم خورده‌مان، مجال آن اندازه را ندهد، بر کنترل احساسهای خود تا زمانی که به امید خدا همدیگر را ببینیم، تسلّط یابید. اگر تا این حدّ هم پیش نیاید، به خدایی که علیرغم همهٔ خطاهایم، در نیّتم در خدمت به بندگانش زیغی نبوده، در آخرت آن روز نهانیها رو شوند، قبل از دشمنان معلوم سابق و لاحق، به شکایت از شما در حضور خدا و شاهد اولمان- صلوات الله و سلامه علیه و آله- خواهیم پرداخت که چنان کردید که برای دین و امّتش کم خیر گردید. ولا حول ولا قوّه الاّ بالله العلیّ العظیم.

برادر دلسوز و دلسوخته‌تان:احمد 5/8/1367

کاک هادی علاوه بر رسانیدن نامه، زحمت توضیحات را نیز بعهده دارد.